Je hoeft maar te googlen op “kleurenblindheid genezen”… en de resultaten geven aan dat het niet te genezen is. Een genetische afwijking is meestal de oorzaak van kleurenblindheid. Er bestaat geen behandeling van een gestoord kleurenzicht en het blijft levenslang onveranderd.

Als we de oorzaak weten, is kleurenblindheid dan te genezen?

Laten we eens kijken. Zoals altijd als we een ziekte of probleem willen decoderen, vragen we ons af: wat is het symptoom en waarvoor dient het?

Bij kleurenblindheid is iemand niet in staat om bepaalde kleuren goed te herkennen. De ogen (als zintuig) zijn niet echt ziek, maar het beeld van de kleur wordt niet correct geïnterpreteerd in de hersenen.

De opdracht is dus dat we moeten vinden waarom het beter is dat de patiënt bepaalde kleuren niet kan ‘zien’. Er kan maar één reden zijn: deze kleur wordt geassocieerd met iets negatiefs, gevaarlijks of extreem stressvol in de hersenen, en deze stress moet met alle middelen worden voorkomen. De fysieke oplossing om te voorkomen dat je ooit deze stress ervaart is dus de kleuren niet juist interpreteren. Wat een intelligente oplossing van het lichaam.

Ervaringsverhaal van Jonas, 8 jaar oud, kleurenblind.

Graag deel ik het verhaal van Angela Frauenkron-Hoffmann

Jonas komt met zijn moeder in de praktijk nadat ze eerder met haar jongste dochter was geweest en door haar genezing had begrepen hoe de biologie werkt. Bij die gelegenheid had ze over haar oudste zoon verteld. Ze stond er voor open en was optimistisch om ook Jonas’ kleurenblindheid te onderzoeken.

Eerst testten we welke kleuren hij niet kon zien. Telkens als we hem donkerblauw, paars, donkergrijs en  soortgelijke tinten liet zien, net als alle rood- en bruintinten, zei hij: “Ik weet het niet”. En bij de kleur oranje zei hij heel duidelijk: “dat is lichtgroen”. Maar als hij dan lichtgroen zag, zei hij weer “Ik weet het niet”.

Het kostte precies twee uur om zijn kleurenblindheid te begrijpen en te “deprogrammeren”. Na de sessie was Jonas in staat om alle kleuren correct te benoemen, ook al had hij ze nog nooit eerder “gezien”. (Het verbaasde ons ook dat hij zo snel al spontaan zei: “Dit is paars”.)

Kleurenblind, te genezen?
Kan kleurenblindheid worden veroorzaakt door een stressvolle gebeurtenis? 

Jonas’ ouders waren heel jong getrouwd. Ze waren van plan om eerst allebei fulltime te werken, geld te verdienen en een huis te bouwen. Toen de moeder 30 jaar was, was het moment gekomen dat ze een kind wilden. Ze stopte met de pil en kon niet snel zwanger worden. Het lukte twee jaar niet en haar angst en stress om geen kinderen te krijgen groeide met elke menstruatie. Elke keer dat ze weer ongesteld werd (bruin-rood) betekende dat dat ze weer niet zwanger was.

Het was natuurlijk niet het bloed dat de stress veroorzaakte, het is volkomen normaal dat een vrouw één keer per maand menstrueert, maar het betekende voor haar elke keer stress als ze weer bloed zag. Haar interpretatie van deze kleuren was, het is weer niet gelukt.

Toen kwamen we erachter dat Jonas’ moeder, haar moeder én grootmoeder allemaal doodsbang waren voor onweer. Ook zij hebben stress ervaren voor de kleuren van de lucht die het onweer aankondigen: namelijk donkerblauw, paars en donkergrijs …

Jonas had deze informatie in zijn brein meegekregen van generatie op generatie, dat er een groot gevaar was verbonden aan deze kleuren. Tijdens deze sessie hebben we echter geen specifiek incident in de familie kunnen ontdekken dat deze paniek kon verklaren, zoals bijvoorbeeld een blikseminslag en brand, of dat iemand ooit door de bliksem is getroffen.

Het meest interessante was dat hij de kleur oranje met lichtgroen verwarde en het onvermogen om de kleur lichtgroen te zien. In eerste instantie konden we niets vinden dat het kon verklaren.

We gebruikten de kinesiologische test om de persoon in de familie te identificeren die hem deze informatie gaf: de grootmoeder van moederskant van Jonas. Vraag aan Jonas moeder: Wat was de meest stressvolle ervaring in het leven van haar moeder? Toen viel het kwartje: de grootmoeder had graag naaister willen worden, maar dit vak kon ze niet leren omdat ze nodig was op de boerderij van haar ouders, ze moest op het land werken.

Ze had ooit een oranje schort genaaid, die ze veel later nog steeds graag droeg, en bij die gelegenheid zei ze altijd dat ze het schort zelf had gemaakt en hoe graag ze het vak van naaister wilde leren. Dus het oranje kwam overeen met de spanning van de niet-gerealiseerde droom, en het lichtgroen was de kleur van de velden die ze moest zien.

Werken op het land was verschrikkelijk voor haar, hoe vaak heeft ze daar gehuild vanwege haar niet vervulde droom. Dus het was beter om deze kleur groen niet te zien, want het herinnerde altijd aan het verdriet van deze droom.

Deze verschillende punten hebben we vervolgens aan Jonas uitgelegd zodat hij begrijpt dat zijn kleurenblindheid een oplossing is voor deze stressvolle situaties (bloed, onweer, baan). Stressvolle situaties die op geen enkele manier bij hem horen.

 

Jonas ziet weer kleuren!

Hij begreep toen dat hij nu al deze kleuren kan zien en zelfs bewonderen zonder geconfronteerd te worden met de stress en het gevaar van zijn voorouders op dat moment. Het was hem duidelijk dat hij elke keer dat hij blauw of donkergrijs zag (bijvoorbeeld op zijn kleding of op een foto) voor onweer moest vrezen, en dat elke rode (bruine) vlek bloed was, wat zou betekenen dat hij nog steeds niet bestaat en dat zijn moeder nog steeds verdrietig is en bang is dat ze nooit kinderen zal krijgen.

Hij begreep ook dat hij het vak later kan en mag leren, wat hij zelf leuk vindt, wat zijn moeder hem natuurlijk meteen bevestigde. Jonas is een kind en kinderen nemen en begrijpen dingen (de logica van hun ziekte) heel snel, zonder barrières en onnodige vragen.

Misschien is hij beter geworden omdat hij van tevoren niet wist dat men regulier kleurenblindheid ziet als genetisch en ongeneeslijk. Voor volwassenen zou het vaak ook goed zijn, om als een kind te zijn, zonder allemaal aannames en overtuigingen, zodat ze ook sneller beter kunnen worden.